replicas de relojes
replicas de relojes splash
Publicado por admin o 7 June 2011

Presidente: D. Manuel Abelleira Argibay  presidente.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Tesoreira: Dña. María Pierres López tesorera.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Secretario: D. Wenceslao López Velasco secretario.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Podedes contactar directamente coa Xunta Directiva a través da seguinte dirección de correo:
xd.pontevedra@coag.es

 

Os bulos da árbore de formigón

Escrito por mpierres o 18 January 2010


torres-blancasEl Pais -PATRICIA GOSÁLVEZ - Madrid - 18/01/2010

Sáenz de Oiza deseñou Torres Blancas nos sesenta co obxetivo de provocar

Torres Blancas é un nome engañoso, porque só hai unha e é gris. De todas as historias que corren por ahí, só é certo que o nome está así, en plural, porque en principio había duas atalaias proxectadas. Non é verdade que a segunda se deixase de construir por problemas económicos. “É un dos moitos bulos que existen sobre o edificio”, explica Javier Sáenz, fillo do arquitecto Sáenz de Oiza.

Os problemas foron de licencia. “Ao Concello lle daba reparo a arquitectura que ia  sair e puso moitas pegas”, di. “Agora, para vender un proxecto necesitas unha presentación multimedia, pero o que se levaba nos sesenta eran os acuarelistas arxentinos”. Oiza atopou un que “camuflase” o radical do proxecto e así puido gañar o permiso para edificar a primeira torre.

O segundo bulo asegura que a idea era forrar as torres de mármore branco, ou, según as versions, construilas con formigón desa cor, e que unha vez máis, se quedaron sen diñeiro. Para nada. “O formigón visto estivo sempre na orixe do proxecto, se bautizaron Brancas en honor as pinturas e o purismo de Le Corbusier”, explica Javier Sáenz que se criou na torre gris, onde viviu seu pai (cos seus sete fillos, catro arquitectos) ata a súa morte en 2000. O que nos leva ao último bulo: contan que o arquitecto se mudou ao edificio para demostrar que a súa creación era vivible, ante as críticas de que naquelas salas redondeadas non había forma de amoblar unha casa. “¡Qué va!”, zanxa Sáenz, “entón era habitual que o constructor lle dese un piso ao arquitecto como parte dos seus honorarios”.

Juan Huarte, o promotor do proxecto,  planteoullo como un mecenazgo. Oiza tivo total liberdade para experimentar: o proxecto, de 1961, tardou catro anos en construirse. “Huarte tivo moita paciencia”, di o fillo do arquitecto, “a obra foi unha labor de investigación que nunca se pechaba”. A tése: por en harmonía ao home coa natureza, crear unha árbore na que cada veciño, independentemente da altura do seu piso, vése frores. A Oiza lle facía ilusión pensar que as formigas chegasen á espectacular piscina redondeada da azotea. Ao principio de cada clase (”foi un gran maestro, moi xeneroso, que contaba todo o que sabía”, explica o fillo) repetía como unha letanía a definición de casa de Camilo José Cela (veciño do inmoble): “Froito do amor do home coa Terra nace a casa, esa terra ordeada na que o home se guarece cando a terra tembla -cando pintan bastos- para seguir amándoa”.

A intención tamén era provocar. “Cando fixen Torres Blancas tiven ese único obxetivo: molestar á xente, agredir a paisaxe, de tal xeito que a xente levantara a cabeza e dixera: ¡caramba!, pero ¿tanto ben ou tanto dano se pode facer coa arquitectura?… ¡Sí, señor! ¡Estamos cansos de facer paisaxes grises, ambientes non molestos nos cales ao mellor non é penoso vivir, pero tampouco é gratificante!”, di o propio Oiza no libro Escritos y conversaciones.

Desde a estructura (que non se suxeita en pilares senón en rotundos muros portantes que se cravan no solo como raíces) ata os detalles (maravillosos os rodapés, os pomos, os radiadores) o arquitecto non tivo medo a probar. Do restaurante (hoxe oficinas) se podían baixar as viandas a cada piso a través dun portaplatos equipado cun interfono.

“Esto o puedes tirar enteiro e gañas espacio”, di o axente inmobiliario. Hai alomenos tres pisos en venta na torre. Os pequenos (90 metros, anque con tanta curva parecen menos) rozan o medio millón de euros; os grandes, de 200 metros, o millón. Para gañar espacio moitos veciños pecharon as terrazas, uns con plan de cerramento que preveu Oiza, outros, ao seu aire.

O potente xesto da torre o aguanta; dende a rúa hai que fixarse moito para notar os desastres. “Con eses precios, o dono ten que ser un aficionado, como o que ten un coche antigo; salvo se te gastas moito  diñeiro, todo o que fagas empeora o orixinal”, di Sáenz. Nos sesenta, moitos veciños eran pilotos (pola cercanía a Barajas), hoxe abundan os arquitectos. E os artistas. Jim Jarmusch, enamorado das súas formas, colou ao edificio no seu último filme, e contan que John Malkovich ten un piso en Torres Blancas. O fillo do arquitecto, nin o nega nin o confirma, pero unha vez atopouno no ascensor.

Tags: , ,

Artigos semellantes

Deixar unha resposta

That lineage can be seen in the Rolex Oyster fake watches Perpetual's straightforward and practical design. Legibility is cheap ralph lauren shirts strong and the dial design offers nothing more than is necessary to display the time.