replicas de relojes
replicas de relojes splash
Publicado por admin o 7 junio 2011

Presidente: D. Manuel Abelleira Argibay  presidente.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Tesorera: Dña. María Pierres López tesorera.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Secretario: D. Wenceslao López Velasco secretario.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Podeis contactar directamente con la Junta Directiva a través de la siguiente dirección de correo:
xd.pontevedra@colexiodearquitectos.org

 

Archivado en 1 febrero 2010

Las ayudas del Gobierno a la rehabilitación generarán 100.000 contrataciones

Escrito por mpierres o 1 febrero 2010

beatriz-corredor

Beatriz Corredor y Javier Ramos

El Mundo - 01.02.2010

Una de las grandes apuestas del Gobierno en materia de Vivienda, la rehabilitación [Plan de Vivienda y Rehabilitación 2009-2012], ha sido plasmada en una previsión sobre el número de empleos. La línea de ayudas a la rehabilitación incluidas en el Plan Estatal de Vivienda, dotada con 1.780 millones de euros para el periodo 2009-2012, generará unas 100.000 contrataciones, según ha informado el secretario general de Vivienda, Javier Eugenio Ramos.

Cada millón de euros que se invierte en esta actividad origina unas 55 contrataciones, entre empleos directos, indirectos e inducidos, explicó Ramos a partir de un estudio realizado por la Fundación Tomillo para el departamento que dirige Beatriz Corredor.

En una entrevista a Europa Press, el alto cargo del Ministerio ha defendido así la “oportunidad” y el “enorme campo y potencial de negocio”que la actividad de rehabilitación de viviendas, edificios y barrios presenta para promotoras e inmobiliarias, sobre todo en la actual coyuntura de parón en la construcción residencial.

El secretario general de Vivienda explicó que el Gobierno busca que la actividad de rehabilitación suponga el 35% del total del negocio residencial en el horizonte de 2020, frente al 24% actual.

La proyección de crecimiento de este negocio parte de la estimación sobre potenciales actuaciones con que cuenta el Ministerio y de las medidas de fomento y estímulo de esta actividad puestas en marcha por el Gobierno, entre ellas las ayudas del Plan Estatal de Vivienda y Rehabilitación 2009-2012 y las desgravaciones incluidas en la Ley de Economía Sostenible.

A ello se añade la creciente tendencia de usuarios y potenciales compradores a seleccionar sus viviendas “por la calidad, por el grado de consumo energético y de aislamiento” que presenten.

‘Actualización’ del ’stock’

En este sentido, el alto cargo de Vivienda considera que esta mayor exigencia de calidad “obligará” a los promotores a realizar “mejoras y actualizaciones” en “una parte” del actual parque de viviendas construidas y no vendidas para poder colocarlo en el mercado.

“No todo lo que se ha construido en los últimos años tiene la misma calidad. Y su puesta en el mercado requerirá de una actualización de sus condiciones en aquellos casos donde la construcción no ha sido todo lo buena que se desearía”, ha declarado el secretario general.

Estas ‘actualizaciones’ se sumarán así al margen de negocio de rehabilitación que arroja el actual estado del parque de viviendas y de los barrios de las principales ciudades.

Según el Ministerio, unas 12 millones de viviendas (la mitad del paquete total de 25 millones de pisos), “son objeto de potencial rehabilitación”, dado que cuentan con más de treinta años de antigüedad, y fueron construidas cuando aún no existían las actuales exigencias de edificación.

A ello se añaden los al menos 900 barrios actualmente susceptiblesde ser objeto de un proceso de renovación urbana, según los primeros datos el Observatorio de Varios Vulnerables que Vivienda ultima en colaboración con la Escuela de Arquitectos.

Por todo ello, el secretario general anima a las empresas a “reciclarse” en promotores de rehabilitación. Algo que no ven nada claro los profesionales del sector. “Un promotor puede reciclarse en promotor de rehabilitación urbana sin problemas especiales y sin ayudas especiales”, señaló Ramos, quien indicó que se requiere un personal más cualificado, pero menos máquinas y menos capital.

Jugar es arquitectura

Escrito por mpierres o 1 febrero 2010

herron-1

Hipertecnolóxica e proconsumista lúdica, a Cidade Camiñante de Ron Herron

El Correo Gallego - Pablo Costa Fraiz - 31.01.2010

Cabe lembrar que en estadios de crise similares aos que últimamente estamos acostumados, aparecen con asiduidade novas liñas de traballo e reflexións capaces de adaptarse á vixente modernidade. E é que non hai nada mellor para espertar o inxenio que facelo baixo certa presión.

Axudados pola dobre inestabilidade inmobiliaria e financeira, quizais xa podamos afirmar que a arquitectura do máis inmediato futuro deixará de lado ós valores sensacionalistas, se é que se entende que istos algunha vez existiron. Hoxe téndese a pensar máis en termos dunha arquitectura sensata e aplicada á nova problemática, que lembra algunhas situacións arquitectónicas e artísticas ocorridas nos anos de entreguerras. A cualidade inventiva desenvolve un papel protagonista nos ciclos de transformación, e a súa transcendencia nas disciplinas plásticas, é cousa importante que debemos asemellar.

Paradoxalmente, a incomodidade acostumou o ser humano a volverse agudo para loitar fronte a adversidades. E ben reflictido vese isto en ambientes teóricos; o surrealismo e o dadaísmo floreceron no seo dunha Europa doída e famélica. A escola magna da Bauhaus, onde a arte era global e inseparable da vida, desenvolvérase baixo a opresión e o acoso nazi. Sería nela onde “xogar a traballar” ou “traballar co xogo” volveríase por primeiro tempo no século XX como claro dispositivo xerador de arquitectura e de todas as súas vertentes.

Acontecerá xusto despois da II Guerra Mundial cando o expresionismo abstracto norteamericano revolucionara novamente o mundo da pintura. Non é casual que coincida coa expansión da arquitectura moderna neste mesmo país. Máis adiante, en plena crise setenteira, o art povera reivindicaríase fronte a un Warhol en proceso de saturación e desvirtuación. Unha vez máis pódese argüír, que a potencialidade creativa do cambio reafirmouse con clarividencia nos continuos períodos de depresión socio-políticos.

Non deixa de ser curioso o transfondo desentendido, descontextualizador, irónico e certamente lúdico destas propostas de fronteira. O constante desarraigamento pragmático e tradicional demostraron un claro avance na súa materia, ó tempo que irían afianzándose mecanismos de conduta semellantes en tódolas vangardas e neovangardas artísticas.

“O xogo” é un acontecemento no que se accionan diferentes contextos colectivos e sociais capaces de proliferar unha experiencia vivida máis levadeira. Actúa como expresión humana de relación de liberdades e pautas, o que fai que sexa doado establecer contrastadas similitudes coa arquitectura.

Logo para nós, isto é moito máis ca un acto naïf. As múltiples formas do entretemento formulan un contrasentido capaz de darlle coherencia á arquitectura. O acordo dunhas regras, o exercicio dunhas habilidades, a noción de intercambio, os requirimentos precisos e insistentes sobre o espazo (todos eles condicionantes das diferentes variantes do xogo), apuntan a un movemento continuo entre a inventiva e a dependencia a determinadas normas. Poderiamos afirmar polo tanto, que a arquitectura é pois a simbiose entre a paidea e o ludus.

A pegada histórica das vangardas do século XX, todas elas amantes do xogo, supuxo unha influencia simpar na arquitectura posterior ata os nosos días. E moito máis aínda nunha sección dela; onde a construción e o tradicional oficio do arquitecto se difumiman entre forzas cáusticas de novas hipóteses, utopías, para defender emerxentes realidades dende un prisma positivista, altruísta e ultraísta.

Cos utópicos Boullée, Ledoux e Durand, empeza a metabolizarse unha experiencia arquitectónica influenciada por unha forte compoñente lúdica e de xénese non necesariamente construtiva e comercial. Pero pódese evidenciar que non sería ata a crise do Movemento Moderno, e co aumento do consumo da clase media a mediados dos anos cincuenta do século pasado, cando primeiro os Eames en Estados Unidos, e logo os Smithson e Archigram no Reino Unido, definirían as bases dunha arquitectura contemporánea de base fundamentalmente lúdica.

Os coñecidos deseñadores Ray e Charles Eames educáronse na pintura e arquitectura respectivamente. Xuntos, encontraron no ritual festivo moito máis que unha distracción pura ou frivolidade de descanso, no que o xogo pasaría a ser parte do proceso interminable de celebracións que caracterizaron a súa vida. Se ben Peter Cook e Ron Herron andaban interesados na escala da cidade, cás súas Walking City e Plug-in City, os Eames mostraron máis interese por obxectos cotiáns que puideran facer o día a día máis agradable.

Unha mostra do talante alegre co que emprendían o seu traballo é a relación que mantiveron sempre cos xoguetes. Os xoguetes impregnaban a súa vida baixo a forma de eclécticas e fantasiosas coleccións de obxectos que exhibían na súa casa, oficina, e en moitas daquelas exposicións e películas realizadas. Comentábase na época, que a verdadeira grande ilusión de Charles Eames era dispor dun estudio no que a xente puidese traballar en proxectos inútiles, xa que segundo el, velaí estaba o xerme dos novos conceptos.

Como máxima expresión manifesta desta actitude, o Estudio Eames convertiríanse ocasionalmente en deseñadores de xoguetes para unha firma de Chicago que posteriormente os produciría en serie. Destaca neste campo concreto o –Castelo de Naipes– creado a principios dos cincuenta. O produto estaba formado por un conxunto de 54 cartas homologadas con diversas ilustracións na cara posterior autoría de Ray Eames. Todas elas tiñan seis cortes no seu borde, o que facía posible compor entre si múltiples variantes arquitectónicas tridimensionais de gran variadade cromática e compositiva.

A curiosidade e o entusiasmo, así como o encontro co do azar e a casualidade no traballo, foron froito de cuantiosas linguaxes camaradas da contemporaneidade. Resolver problemáticas e restricións é a principal tarefa que debe dominar un arquitecto ou deseñador, non hai dúbida, pero o que importa é a cualidade da resposta. Os Eames defendían que cando a labor vai acompañado dun gran sentido de aventura, o resultado mellora exponencialmente, e se cadra, algunhas destas pequenas viaxes poidan reflectir a antesala dun mundo mellor, sofisticado e sinxelo, como a atrevida proposta desta afable parella de xenios.

That lineage can be seen in the Rolex Oyster fake watches Perpetual's straightforward and practical design. Legibility is cheap ralph lauren shirts strong and the dial design offers nothing more than is necessary to display the time.