splash
Publicado por admin o 7 June 2011

Presidente: D. Manuel Abelleira Argibay  presidente.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Tesoreira: Dña. María Pierres López tesorera.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Secretario: D. Wenceslao López Velasco secretario.pontevedra@colexiodearquitectos.org
Podedes contactar directamente coa Xunta Directiva a través da seguinte dirección de correo:
xd.pontevedra@coag.es

 

Archivado en 11 January 2010

«A Lei do Solo naceu con demasiadas boas ideas, pero faltou unha mente máis pegada á realidade»

Escrito por mpierres o 11 January 2010

La Voz de Galicia -10/1/2010

O conselleiro de Medio Ambiente, que formou parte do equipo que impulsou a Lei do Solo no último mandato de Fraga, asume as deficiencias que bloquean a súa aplicación e defende a cesión de competencias aos alcaldes.

-A oposición cuestiona que reformen a Lei do Solo cando xa anunciaron que a substituirán por unha nova norma no tramo final do mandato.

-A reforma da Lei do Solo nace dunha reflexión da Fegamp para habilitar medidas que axilicen a tramitación urbanística. Ante esa demanda, facemos unha modificación para a que nos sentamos cos concellos, que cren que a lei ve o territorio como un museo e non ten en conta a realidade de Galicia. E despois sentarémonos/sentarémosnos a facer unha Lei do Solo coa que o urbanismo non sexa motivo de enfrontamento entre Administracións. Coas obxeccións políticas quérese evitar que o Goberno se apunte o tanto de axilizar o urbanismo e resolver a parálise actual.

-¿Di que a lei que vostedes deseñaron no anterior Goberno do PP ve o territorio como un museo? ¿E non teñen problema en asumir o erro e rectificar?

-Non me custa recoñecelo. Na vida hai que reflexionar cada día.

-Esa reforma dará máis competencias aos alcaldes. A oposición teme que a Xunta baixe así a garda no seu labor de inspección.

-Aos concellos hai que tratalos como Administracións que son, desde a perspectiva de colaboración a todos os niveis. Ata agora primaba un trato paternalista da Xunta cara aos concellos, e iso leva a desconfianzas e a que non se avance.

-A Lei do Solo do 2002 é a máis ambiciosa que tivo o país en materia de territorio. ¿Por que fracasou?

-Creo que foi unha lei que naceu con demasiadas boas ideas de demasiada xente. Faltou unha mente máis pegada á realidade do terreo.

-A modificación desa norma estará lista en abril, pero as directrices de ordenación do territorio deberán esperar ata o 2011.

-Parece coma se este Goberno tivese interese en non tramitalas ou en pospolas. En absoluto. Atopámonos/Atopámosnos cun problema de tramitación e tivemos que proceder como indicaban os servizos xurídicos.

Sete anos esperando por un hotel

Escrito por mpierres o 11 January 2010

Rodrigo Rato, entonces ministro, explicó los detalles del edificio en Santiago, en enero del 2004

Rodrigo Rato , entón ministro, explicou os detalles do edificio en Santiago, en xaneiro do 2004

La Voz de Galicia - Eduardo Eiroa- 10/1/2010

En xaneiro do 2003, un Consello de Ministros reunido na Coruña aprobaba un investimento para a Costa da Morte que hoxe segue correndo de despacho en despacho

Hai uns días inaugurábase o Burj Dubai, o edificio máis alto do mundo. Ten máis de 800 metros de altura e 160 plantas. Custou máis de 1.000 millóns de euros e no seu interior caben, en luxosos pisos, ata 10.000 inquilinos. Por comparar. No Burj Dubai cabe cerca do dobre da poboación coa que conta o municipio de Muxía. Se tombásemos o rañaceos, ocuparía, ao longo, desde a punta da Barca ata a praia da Cruz. Ao ancho, seguramente pasaría polos dous lados o istmo no que se sitúa a capital municipal.

A obra foi longa. Necesitáronse seis anos para converter esa mole nunha realidade, un menos dos que leva o parador de Muxía de trámites burocráticos, paseando de despacho en despacho, superando informes e estudos de impacto, e sobrevivindo aos esquecementos das Administracións, que o venderon ducias de veces a uns veciños cada vez un pouco máis incrédulos.

Pegadas ilustres en Lourido

A historia do parador comezou a xestarse cando o fuel do Prestige estaba aínda ben fresco en moitos areais. Sería a cura para a afronta.

O 24 de xaneiro do 2003, un Consello de Ministros reunido no palacio de María Pita, na Coruña, aprobaba a construción do primeiro parador da Costa da Morte.

Empezou entón unha breve guerra na comarca por facerse co hotel. Púxolle fin Rajoy, entón vicepresidente, cando un 26 de decembro do 2003 pisaba a area de Lourido, lugar no que finalmente se ía a situar o hotel.

Que ía acabar en Muxía intuíase xa desde meses antes. En setembro, o mesmo Rajoy, acompañado por Manuel Fraga, inauguraban no municipio a escultura A Ferida. Para entón a cousa parecía bastante decidida.

Por avatares da política, o seguinte pé de alto cargo que pisou a area de Lourido foi o de José Luis Rodríguez Zapatero . O 7 de xullo do 2004 achegouse ata o areal. Non para darse un baño, senón para falar do famoso investimento que, loxicamente, íase a realizar de modo inmediato.

Pouco antes, en xaneiro dese mesmo ano, Rodrigo Rato , entón ministro de Economía, entraba no Hostal dos Reis Católicos de Santiago para dar detalles do hotel muxián.

Por Muxía pasarían moitos máis a repartir cada vez o maná do parador. Touriño tamén o fixo como presidente, cando o 15 de novembro do 2007 celebrouse na localidade un Consello da Xunta. Unha vez máis, todo estaba feito.

En febreiro do 2008, o entón presidente de Paradores, Antoni Costa, tamén se achegaba a Lourido a ver os terreos. En xaneiro do 2009 faríano os 14 membros do xurado que decidiron que fose o arquitecto Alfonso Penela o que se fixese cargo do deseño do parador muxián.

Aínda habería roldas de prensa en Santiago anunciando a boa nova. Os ventos da política volveron cambiar, outra vez, aos suxeitos implicados na toma de decisións.

Desde o 2003 habitaron na Moncloa dous presidentes e na Xunta van xa polo terceiro. Todos -salvo Aznar- pasaron nalgún momento por Muxía e falaron do parador como cousa feita.

O hotel segue hoxe nas pavías da burocracia, en busca dunha saída para empezar a andar. De tantas palabras sobre el vertidas pouco queda.

O único que hai é un anteproxecto e uns terreos comprados polo Concello de Muxía, postos hai tempo a disposición de Turespaña para que empezase as obras.

As árbores seguen crecendo en Lourido mentres se busca oco nas axendas para máis reunións que buscan desbloquear un investimento non realizado.

Entre os últimos fitos na historia da promesa do hotel, o extrañísimo final do concurso que deu o proxecto a Penela. Logo de máis dun ano de procesos de selección, logo de haberlle pagado o premio que lle correspondía, alguén se esqueceu de facer o máis importante: chamalo para contratar o deseño.

O concurso, por certo, fíxoo a Xunta para atallar prazos. Se o fixo Turespaña fose, en principio, máis longo. Como non podía ser doutro xeito, co parador de Muxía todo saíu ao revés, e o que ía ser un atallo vai camiño de ser outra travesía no deserto se ninguén lle pon lóxica e rápida solución.

O actual Goberno galego xa dixo que buscará unha saída, deixando claro pola súa banda, iso si, que os atrasos son responsabilidade das chapuzas, din, do bipartito.

Se Xunta e Goberno chegan a un acordo, haberá obra dentro, talvez, dun ano. Se non o hai, ademais de convocar un concurso en balde, ademais de ofrecer o proxecto a un arquitecto de recoñecido prestixio para despois quitarllo, haberá que esperar máis. Non menos de seis meses para elixir novo gañador, ademais do tempo que leve a redacción. É dicir, uns dous anos en total.

Para entón, en Dubai ben poden bater unha nova marca de altura con outra torre algo máis alta. As preto de 70 habitacións do hotel muxián caben dabondo nunha soa planta do Burj Dubai. O orzamento do hotel galego queda nuns 20 millóns de euros, en torno ao 2% do que representou o rañaceos árabe. Ademais, que se saiba, hai precedentes en España e en Galicia na construción de hoteis de tamaño medio. En principio, non deberían existir especiais problemas para que Muxía contase cun.

O alcalde xa ve unha man negra en todo o asunto. O ex alcalde, a pésima xestión dos anteriores. Sexa como sexa, os veciños de Muxía empezan a tomarse o tema un pouco de broma. Non vai ser fácil que volvan crer alí na palabra de ningún político.

O feísmo tamén salpica ao Camiño de Santiago

Escrito por mpierres o 11 January 2010
Foto: Victor Mejuto

Foto: Victor Mejuto

La Voz de Galicia -María Cedrón 10/1/2010

Patrimonio traballa na confección dun novo plan de protección que minimice as alteracións que sofre a ruta

«Terían que limpar un pouco o río. É unha pena que os plásticos estean pola canle, enrolados nas matogueiras». Unha parella de peregrinos de Ourense fixeron ese comentario o xoves. Foi pola mañá logo de seguir a ruta, en paralelo ao río, desde Samos ata a vila lucense de Sarria. Pero non foi o único tramo no que acharon os envoltorios das alpacas de herba seca asucando os campos e as ribeiras. Tampouco foi o único lugar no que se toparon con construcións que alcanzan as catro alturas, como en Triacastela, ou outras espidas que mostran ao camiñante o ladrillo desgastado polo paso do tempo, como en Ayán, un pobo situado a poucos quilómetros do mosteiro benedictino de Samos. É que o feísmo galaico é un fenómeno que parece haberse enquistado tamén ao longo da ruta xacobea.

Un percorrido pola vía francesa entre O Cebreiro e Santiago é suficiente para comprobar como os monumentos históricos e as paisaxes que contribuíron a converter a ruta nun dos grandes atractivos turísticos da comunidade van intercalándose con construcións tradicionais ampliadas con ladrillo, estrañas figuras de cemento, grafitis propios dunha contorna urbana como o metro de Nova York, somieres que fan as veces de peche de leira, bañeiras con dotes de abrevadero ou frechas amarelas impresas sobre bloques. Todos eles son algúns dos puntos negros que se estenden pola ruta ao seu paso por Galicia.

Ata hai tramos onde os peregrinos avanzan en paralelo a polígonos industriais. Ocorre no parque da Gándara, en Melide. Tamén no Pino, onde a pesar de que a obra está agora paralizada, os camiñantes poden tocar o valado que marca os lindes do polígono e observar de cerca o desmonte.

Ante este escenario hai arquitectos como o coruñés Alberto Unsain que urxen a posta en marcha dun plan integral de protección do Camiño semellante ao que agora estableceron para o litoral. «O Camiño é o ben inmaterial máis importante que ten Galicia e non ten que estar á espera de que cada concello protéxao», explica.

A Xunta traballa niso, pero os pasos son lentos. Porque, como apunta o tamén arquitecto Carlos Quintáns, a heteroxénea arquitectura que bordea a vía «é un problema de educación». Por iso é importante, ao seu xuízo, realizar unha actuación integral que ejemplifique que poden facerse reformas por pouco diñeiro.

Actualmente o decreto específico para a ruta francesa que desenvolve a Lei de Protección dúas Camiños de Santiago de 1996 establece unha distancia de diferentes graos de protección que van desde os tres aos trinta metros. Devanditas marcas esténdense ata os 300, cando se trata de asuntos relacionados coa paisaxe.

A estrutura de protección parroquial que establece a lei actual parece non ser bastante. Un dos membros da Comisión de Patrimonio do Camiño de Santiago da Xunta, Antón Pombo, explica que están a traballar nunha nova delimitación da ruta e na recuperación de trazos históricos das vías xacobeas. «Vos lindes novos están feitos, agora hai que revisalos e aprobalos. Logo farase un plan de protección para cada un dous camiños, pero son moitos quilómetros e leva tempo», apunta. A intención, en principio, é ter listo o da vía francesa este ano.