Hoxe, martes, día 10 de Agosto, saíu publicado na web do Concello de Pontevedra o anuncio e bases que rexirán o CONCURSO CON INTERVENCIÓN DE JURADO PARA LA SELECCIÓN DEL ANTEPROYECTO DE REHABILITACIÓN DE ZONA DEGRADADA POR LAS TRASERAS DE LOS EDIFICIOS DE LA MANZANA 135 DE PONTEVEDRA, FRENTE AL SANTUARIO DE LA VIRGEN PEREGRINA.
O fin [...]
El Pais - Luis Ferreira Alvés- 19.06.2010
El nombre de este museo, Casa das Histórias, anticipa su contenido: lienzos, dibujos y grabados de Paula Rego, pintora portuguesa nacida en Lisboa en 1935, a la que muchos consideran una narradora. Siempre cuenta algo en sus cuadros, poblados de personajes inquietantes.
Rego sugirió que esta construcción en Cascais (a 30 kilómetros de Lisboa) no se denominase museo, una palabra que nunca le ha gustado, y pidió que la proyectase Eduardo Souto de Moura. Discípulo de Álvaro Siza Vieira y respetuoso con la tradición arquitectónica, en este caso la rotunda fachada es de hormigón teñido de rojo, a imitación de la terracota.
Ya lo anticipaba el arquitecto del estadio de fútbol de Braga (premio FAD de arquitectura) en una entrevista en 2007: “La piedra local puede costar el doble, y la atmósfera también se logra con materiales similares que no sean autóctonos”. El interior, luminoso y minimalista, aprovecha la altura de las dos airosas pirámides y el blanco de los muros para dar sensación de amplitud.
«Un edificio solitario e singular situado en medio da nada, que funciona case como unha peza simbólica». Así se referiu Arcadi Pla, presidente do xurado dos Premios FAD (Foment de les Arts i el Disseny) á Estación Biolóxica de Garducho, en Mourao (Portugal), do xove Joao Maria Ventura Trindade —colaborador durante case unha década no estudo de Joao Luis Carrilho de Graça e con estudo propio dende 2003—, que acaba de obter o premio na categoría de Arquitectura. Levantado un metro por enrriba da cota máis elevada do terreo e organizado en torno a un gran patio central, o proxecto transforma tres construccions existentes para lograr a maior área construida coa menor afectación do solo. Placas fotovoltaicas na cuberta e un depósito de pluviais fan posible a autosuficiencia enerxética e hídrica, necesaria dado o emprazamento do edificio.
ABC - 24.09.2009 
Vila Utopía é un innovador proxecto urbanístico de Portugal no que se reuniron a 18 arquitectos nacionais para diseñar un complexo urbano de 45 casas unifamiliares.
O Centro Municipal Ziperovich Rosa Distrito Sur foi creado como parte dunha operación de alto impacto urbano nunha cidade de grande extensión como é Rosario; un proceso de descentralización e modernización municipal, que ten por obxetivo fomentar a participación cidadá e acercar o goberno aos intereses e necesidades dos veciños, construindo núcleos de desenvolvemento, de transformación e confort para as persoas. Este é un dos seis sitios creados polo municipio de Rosario para concretar o proceso antes mencionado.
Para o proxecto, o concello convocou ao recoñecido arquitecto Álvaro Siza. Este é o primeiro traballo de Portugués na América do Sur. Nela se pode facilmente recoñecer o seu estilo, con deseño sobrio e de pureza estética e síntese formal.
O edificio toma o seu nome en homenaxe a ilustre cidadana Rosa Ziperovich que loitou pola educación pública e dereitos humanos.
A situación de cada Centro foi concebida como xeradora de novos centros urbanos con boa accesibilidade e con características que lles permitan converterse en referencia para as áreas nas que actúan. O Distrito Sur Center está situado nunha área sempre postergada da cidade, sobre un terreo de 8200 metros cadrados. Os terreos adxacentes están ocupados por casas baixas, cunha altura predominante de seis metros , con liñas de árbores nas beirarrúas, que conforman unha paisaxe urbana continua.
O edificio está inserido na paisaxe urbana,sen alterala, como se fose sempre parte del. A partir do recoñecemento do ambiente, Siza respeta a súa horizontalidade e continuidade e desenvolve o programa nun andar, cunha xeometría que se identifica coa cuadrícula da cidade. Polo tanto, evita facer un edificio monumental, pero sen renunciar ao papel dun edificio público.
A obra ubícase no terreo asumindo os seus bordes e ábrese nun punto, invitando a unirse á praza cívica descuberta que forma. O esquema funcional é moi sinxelo para facilitar o recoñecemento dos espazos para aqueles que traballan ou visitan o edificio.
O Centro ten unha imaxe serena, caracterízado polas súas longas liñas rectas, paredes brancas cunha base de pedra gris e grandes xanelas.
Fiel á forma característica, Siza estivo particularmente interesado na iluminación natural e a prolongación dos espazo. Ademais, na súa obsesión polos detalles diseñou cada parte do proxecto, incluíndo o mobiliario.
O edificio foi desenvolvido ao redor dunha praza cívica, cun esquema claro e sinxelo, funcional, dividido en dúas áreas: unha administrativa e outra socio-cultural. A conexión entre os espazos e actividades é facilitado a través do desenvolvemento de todo o programa nun único andar
A porta de acceso principal leva á praza central, onde os veciños realizan actividades culturais ao aire libre.
O sector cultural cuberto conta cun auditorio para 200 persoas, totalmente equipado, con salas de usos múltiples e unha área de talleres.
La Voz de Galicia - Pontevedra