Esta vendo Irlanda

O arquitecto irlandés Dominic Stevens non é un arquitecto ao uso. Só constrúe un ou dous proxectos ao ano no seu despacho sen colaboradores, ubicado nun antigo camión refrixerado. Divide o seu tempo entre o desenrolo deses escasos traballos arquitectónicos e o coidado da súa granxa no pobo irlandés de Cloone, con 327 habitantes.

A denominada “casa mimética”, Mimetic House, é un dos traballos máis recoñecidos deste arquitecto, ata o  punto de que se convertiu en pouco tempo nun dos iconos da nova arquitectura europea.

A casa forma parte do entorno, reflexándoo e  cambiando con él según as estacions. A  vivenda está ubicada na localidade de Dromahair, no condado irlandés de Leitrim. Gañou o premio da Architectural Association of Ireland pola súa exquisita proposta de vida no campo, respetuosa co  medio ambiente ata o punto de confundirse con él. Non en vano, domiña un pequeo val, exuberante de vexetación, pero hai que fixarse bastante para dar con ela.

Sen embargo, a construcción non só é exemplar por iso. Dominic Stevens buscou unha casa de baixo custe que fose accesible a cualquer fortuna media, a cualquer habitante desa zona rural de Irlanda. E así, barata e ecolóxica, creou una xoia, prototipo dun novo estilo de vida integrado coa natureza, sencillo e refinado. É unha vivenda máis ben pequena, sen espacios superfluos baixo teito. Os materiais son todos reciclados: así, por exemplo, os muros de contención están realizados de neumáticos de coches recuperados.

As súas líñas xeométricas e limpas están conformadas por vanos de vidro que se alternan con paneles reflectantes tipo espello. O teito é unha superficie plana onde crece o céspede e plantas da zona. Con este lixeiro equipo para facerse invisible, durante o día apenas é un gran arbusto máis. De noite só é visible cando as luces do interior descubren a súa presencia. A entrada está a un lado, oculta. As habitacions e baños están excavadas na terra. Así, ao traspasar o umbral nos introducimos nun espacio inmaculado, cheo de luz e  natureza, onde unha escaleira en espiral nos leva ata o salón. O teito está inclinado, ao  igual que os muros. Xunto ao espacio xeométrico de vidros hai un de madeira, tamén con impresionantes fiestras introducidas en plena loma.