
Rodrigo Rato , entón ministro, explicou os detalles do edificio en Santiago, en xaneiro do 2004
La Voz de Galicia - Eduardo Eiroa- 10/1/2010
En xaneiro do 2003, un Consello de Ministros reunido na Coruña aprobaba un investimento para a Costa da Morte que hoxe segue correndo de despacho en despacho
Hai uns días inaugurábase o Burj Dubai, o edificio máis alto do mundo. Ten máis de 800 metros de altura e 160 plantas. Custou máis de 1.000 millóns de euros e no seu interior caben, en luxosos pisos, ata 10.000 inquilinos. Por comparar. No Burj Dubai cabe cerca do dobre da poboación coa que conta o municipio de Muxía. Se tombásemos o rañaceos, ocuparía, ao longo, desde a punta da Barca ata a praia da Cruz. Ao ancho, seguramente pasaría polos dous lados o istmo no que se sitúa a capital municipal.
A obra foi longa. Necesitáronse seis anos para converter esa mole nunha realidade, un menos dos que leva o parador de Muxía de trámites burocráticos, paseando de despacho en despacho, superando informes e estudos de impacto, e sobrevivindo aos esquecementos das Administracións, que o venderon ducias de veces a uns veciños cada vez un pouco máis incrédulos.
Pegadas ilustres en Lourido
A historia do parador comezou a xestarse cando o fuel do Prestige estaba aínda ben fresco en moitos areais. Sería a cura para a afronta.
O 24 de xaneiro do 2003, un Consello de Ministros reunido no palacio de María Pita, na Coruña, aprobaba a construción do primeiro parador da Costa da Morte.
Empezou entón unha breve guerra na comarca por facerse co hotel. Púxolle fin Rajoy, entón vicepresidente, cando un 26 de decembro do 2003 pisaba a area de Lourido, lugar no que finalmente se ía a situar o hotel.
Que ía acabar en Muxía intuíase xa desde meses antes. En setembro, o mesmo Rajoy, acompañado por Manuel Fraga, inauguraban no municipio a escultura A Ferida. Para entón a cousa parecía bastante decidida.
Por avatares da política, o seguinte pé de alto cargo que pisou a area de Lourido foi o de José Luis Rodríguez Zapatero . O 7 de xullo do 2004 achegouse ata o areal. Non para darse un baño, senón para falar do famoso investimento que, loxicamente, íase a realizar de modo inmediato.
Pouco antes, en xaneiro dese mesmo ano, Rodrigo Rato , entón ministro de Economía, entraba no Hostal dos Reis Católicos de Santiago para dar detalles do hotel muxián.
Por Muxía pasarían moitos máis a repartir cada vez o maná do parador. Touriño tamén o fixo como presidente, cando o 15 de novembro do 2007 celebrouse na localidade un Consello da Xunta. Unha vez máis, todo estaba feito.
En febreiro do 2008, o entón presidente de Paradores, Antoni Costa, tamén se achegaba a Lourido a ver os terreos. En xaneiro do 2009 faríano os 14 membros do xurado que decidiron que fose o arquitecto Alfonso Penela o que se fixese cargo do deseño do parador muxián.
Aínda habería roldas de prensa en Santiago anunciando a boa nova. Os ventos da política volveron cambiar, outra vez, aos suxeitos implicados na toma de decisións.
Desde o 2003 habitaron na Moncloa dous presidentes e na Xunta van xa polo terceiro. Todos -salvo Aznar- pasaron nalgún momento por Muxía e falaron do parador como cousa feita.
O hotel segue hoxe nas pavías da burocracia, en busca dunha saída para empezar a andar. De tantas palabras sobre el vertidas pouco queda.
O único que hai é un anteproxecto e uns terreos comprados polo Concello de Muxía, postos hai tempo a disposición de Turespaña para que empezase as obras.
As árbores seguen crecendo en Lourido mentres se busca oco nas axendas para máis reunións que buscan desbloquear un investimento non realizado.
Entre os últimos fitos na historia da promesa do hotel, o extrañísimo final do concurso que deu o proxecto a Penela. Logo de máis dun ano de procesos de selección, logo de haberlle pagado o premio que lle correspondía, alguén se esqueceu de facer o máis importante: chamalo para contratar o deseño.
O concurso, por certo, fíxoo a Xunta para atallar prazos. Se o fixo Turespaña fose, en principio, máis longo. Como non podía ser doutro xeito, co parador de Muxía todo saíu ao revés, e o que ía ser un atallo vai camiño de ser outra travesía no deserto se ninguén lle pon lóxica e rápida solución.
O actual Goberno galego xa dixo que buscará unha saída, deixando claro pola súa banda, iso si, que os atrasos son responsabilidade das chapuzas, din, do bipartito.
Se Xunta e Goberno chegan a un acordo, haberá obra dentro, talvez, dun ano. Se non o hai, ademais de convocar un concurso en balde, ademais de ofrecer o proxecto a un arquitecto de recoñecido prestixio para despois quitarllo, haberá que esperar máis. Non menos de seis meses para elixir novo gañador, ademais do tempo que leve a redacción. É dicir, uns dous anos en total.
Para entón, en Dubai ben poden bater unha nova marca de altura con outra torre algo máis alta. As preto de 70 habitacións do hotel muxián caben dabondo nunha soa planta do Burj Dubai. O orzamento do hotel galego queda nuns 20 millóns de euros, en torno ao 2% do que representou o rañaceos árabe. Ademais, que se saiba, hai precedentes en España e en Galicia na construción de hoteis de tamaño medio. En principio, non deberían existir especiais problemas para que Muxía contase cun.
O alcalde xa ve unha man negra en todo o asunto. O ex alcalde, a pésima xestión dos anteriores. Sexa como sexa, os veciños de Muxía empezan a tomarse o tema un pouco de broma. Non vai ser fácil que volvan crer alí na palabra de ningún político.